JBCZ | Profesjonalny producent sprzęgów do prętów zbrojeniowych i maszyn od 1987 roku

Wieża Burj Khalifa

Elektrownia jądrowa Qinshan to wieloreaktorowa elektrownia jądrowa budowana w mieście Qinshan, w powiecie Haiyan, w prowincji Zhejiang, w Chińskiej Republice Ludowej. Po ukończeniu budowy może ona utrzymać rekord największej liczby reaktorów jądrowych w jednym miejscu; jednakże, ponieważ większość jednostek jest średniej wielkości, prawdopodobnie zostanie prześcignięta przez inne elektrownie pod względem mocy wytwórczej. Budowa jednostek jest podzielona na oddzielne etapy. Etap I obejmował budowę tylko małej (≈300 MW) jednostki 1, ale była to pierwsza krajowo zaprojektowana i zbudowana elektrownia jądrowa w kraju (95 procent podzespołów pochodziło od krajowych producentów). Ta jednostka do tej pory działała przez ponad 10 lat bez zdarzenia ocenionego na 2 w Międzynarodowej Skali Zdarzeń Jądrowych. Etap II Następny zestaw reaktorów to elektrownie średniej skali (≈600 MW), ale nadal chińskiej konstrukcji (CNP-600). Generatory pary zostały wyprodukowane przez Babcock & Wilcox z Cambridge, Ontario, Kanada. Etap III obejmował budowę dwóch serii 728 MW CANDU-6 projektu reaktora CANDU dostarczonych przez Atomic Energy of Canada Limited. Donoszono, że było to największe przedsięwzięcie biznesowe między Kanadą a Chinami do tego czasu. W 2001 r. odwiedził je kanadyjski premier Jean Chrétien; obie jednostki były włączone do 2003 r.

Ekspresowa droga Lusail w Katarze

Autostrada Istniejąca droga Al Istiqlal rozciągająca się od południa ronda Al Wahda (Arch) do północy skrzyżowania North Channel i ulicy Onaiza zostanie zmodernizowana w ramach projektu Lusail Expressway. Oprócz zapewnienia szybkiej łączności między Dohą i Lusail, droga ekspresowa poprawi węzły drogowe, co przyniesie korzyści istniejącym obszarom rozwoju, takim jak Pearl i Katara, dzięki lepszej łączności. Projekt obejmie 5,3 km czteropasmowej autostrady w obu kierunkach i trzy główne węzły drogowe w północnej Dosze. 首页+内页.jpg Wymagania projektu: 1. Budowa drogi; 2. Inżynieria krajobrazu; 3. Inżynieria tuneli; 4. budowa mostu, cały budynek i konstrukcja spełniają wysokie standardy. Co więcej, wszystkie projekty muszą spełniać poniższe wymagania. 1) Zielony sposób połączenia, bez zanieczyszczeń, bez drażnienia i bez hałasu. 2) Projekt jest wyjątkowy, zawiera cztery rodzaje sposobów połączenia. 3) Bezpieczeństwo. Bezpieczeństwo budowniczych i maszyn na placu budowy. 4) Super szybki proces realizacji projektu. 5) Wysoka jakość. Wszystkie produkty spełniają normy BS4449 i ACI. 6) Posiada właściwości antykorozyjne. 7) Można sporo zaoszczędzić na kosztach projektu.

Elektrownia wodna Ballotta w Pakistanie

Hydro to 1450-megawatowa elektrownia wodna przepływająca przez rzekę Indus, połączona z rzeką Indus około 10 km (6,2 mili) na zachód od Attock w Pendżabie w Pakistanie. Budowa projektu, która rozpoczęła się w 1995 r., obejmuje 5 generatorów, każdy o maksymalnej mocy 290 MW. Inauguracja elektrowni 19 sierpnia 2003 r. przez prezydenta generała Perveza Musharrafa obejmowała również uruchomienie pierwszych 2 z 5 generatorów, tj. jednostki 1 i jednostki 2. Ostatni generator został uruchomiony 6 kwietnia 2004 r., a projekt został ukończony w grudniu tego samego roku. Koszt wyniósł 2,1 mld USD, a finansowanie pochodziło z Pakistan's Water and Power Development Authority (WAPDA), Banku Światowego, Azjatyckiego Banku Rozwoju, Japońskiego Banku Współpracy Międzynarodowej, Kreditanstalt für Wiederaufbau, Europejskiego Banku Inwestycyjnego i Islamskiego Banku Rozwoju. Około 1600 metrów sześciennych wody na sekundę jest przekierowywane z rzeki Indus w pobliżu miasta Ghazi, około 7 km w dół rzeki od tamy Tarbela (3478 MW). Następnie przepływa przez otwarty kanał energetyczny o szerokości 100 metrów i głębokości 9 metrów, który jest całkowicie betonowy na całej swojej długości 52 km w dół do wioski Barotha, gdzie znajduje się kompleks energetyczny. Na odcinku od Ghazi do Barotha rzeka Indus wznosi się o 76 metrów na odcinku 63 km. Po przejściu przez elektrownię woda wraca do Indusu. Oprócz tych głównych prac, linie przesyłowe rozciągają się na długości 225 km. Bank Światowy sklasyfikował ją jako „A” za odpowiednią uwagę poświęconą kwestiom środowiskowym i społecznym. Raport wykonalności został sporządzony w 1993 r. podczas pierwszej kadencji administracji Benazir Bhutto, a rząd Pakistanu zawarł umowę na finansowanie i budowę projektu 7 marca 1996 r.

Port Lotniczy Króla Abdulazisa

Stacja pomp wodnych w Dżuddzie w Arabii Saudyjskiej